Βλοχός - Ελληνιστική Πόλη

Ανεβαίνοντας στον λόφο με κατεύθυνση προς τα βορειοδυτικά, το πρώτο που συναντάει κανείς είναι ένας μεγάλος δρόμος με αναλημματικό τοίχο που ανηφορίζει στον λόφο με τεθλασμένη πορεία. Ο δρόμος οδηγούσε αρχικά από τους πρόποδες προς την κορυφή, αλλά από το χαμηλότερο τμήμα του έχουν αφαιρεθεί οι λίθοι, πιθανώς για να χρησιμοποιηθούν για την κατασκευή μεταγενέστερων κτηρίων. Έχει πλάτος 5–6 μέτρα –γεγονός που υποδεικνύει ότι δεν προοριζόταν μόνο για ανθρώπους αλλά και για ζώα και κάρα– και μήκος άνω του ενός χιλιομέτρου. Ο δρόμος συνδέεται με τις οχυρώσεις στην κορυφή του λόφου, που βρίσκεται 200 μέτρα ψηλότερα από την πεδιάδα, και διευκολύνει την πρόσβαση στην ακρόπολη. Αποσπασματικά κατάλοιπα ενός αντίστοιχου δρόμου διατηρούνται στην άλλη πλευρά του λόφου. Οι δρόμοι αυτοί είναι μοναδικοί στην Ελλάδα και πιθανότατα χρονολογούνται στην Ύστερη Αρχαϊκή περίοδο (περ. 500 π.Χ.). Τείχη της Κλασικής–Ελληνιστικής περιόδου Ακριβώς μπροστά από την πύλη σώζονται σε καλή κατάσταση τα κατάλοιπα του τείχους των μέσων του 4ου αιώνα π.Χ., το οποίο ήταν κατασκευασμένο με επιμελημένη πολυγωνική τοιχοδομία. Αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι μόνο τα λίθινα θεμέλια του τείχους, το οποίο αρχικά ήταν ψηλότερο χάρη στην ύψους πέντε μέτρων πλίνθινη ανωδομή και η επιφάνειά του ήταν καλυμμένη με λευκό κονίαμα για την προστασία των πλίνθων από τη βροχή και το χιόνι. Το τείχος συνεχίζει σε μια μεγάλη καμπύλη κατά μήκος της κορυφογραμμής, με 18 τετράγωνους πύργους τοποθετημένους ανά ίσα διαστήματα, σχηματίζοντας τη μεγαλύτερη ακρόπολη της κεντρικής Ελλάδας. Αρχικά το τείχος περιέκλειε την πόλη που ήταν κτισμένη στους πρόποδες του λόφου, καθώς και τις πλαγιές και την ακρόπολη στην κορυφή, αλλά σήμερα σώζονται κατάλοιπα μόνο στις πλαγιές και την κορυφή. Στα τέλη της Ελληνιστικής περιόδου, γύρω στο 200 π.Χ., το τείχος της πόλης έφτανε σχεδόν τα τρία χιλιόμετρα σε μήκος, περικλείοντας μια έκταση 480 στρεμμάτων. Το επτά μέτρων ύψους τείχος και οι πολυάριθμοι πύργοι του έκαναν την οχυρωμένη πόλη να δεσπόζει στο αρχαίο τοπίο.

Σπήλαιο του Θύμιου Γάκη, Λίμνη Πλαστήρα (ανάμεσα Μπελοκομύτη και Καρίτσας)

Το σπήλαιο βρίσκεται ανατολικά του χωριού Έλατος Ευρυτανίας, κοντά στην Καρίτσα Καρδίτσας, σε υψόμετρο 1000 μέτρων, μέσα στη χαράδρα με το όνομα "Κρεμαστό Νερό". Πιθανό να πρόκειται για παλιά κοίτη υπόγειου ποταμού και διανοίγεται σε ασβεστόλιθο. Έχει περίπου 200 μέτρα μήκος διαδρόμων και στο τέλος του αγωγού, ο οποίος κατηφορίζει απότομα, καταλήγει σε σιφόνι. Πήρε το όνομά του από το Θύμιο Γάκη λήσταρχο της περιοχής των ανατολικών Αγράφων που λέγεται ότι έβρισκε καταφύγιο στη σπηλιά. Ο Γάκης το 1884 απήγαγε και την Βασίλω ή Ευδοκία, κόρη ενός επιφανή και πλούσιου τσέλιγκα από το Μέτσοβο, του Ν.Αβέρωφ, και πιθανόν να την έκρυψε κάποιο διάστημα και στο σπήλαιο αυτό.

Φιλοξενεί μεγάλο αριθμό νυχτερίδων και το δάπεδο έχει αρκετή ποσότητα γουανό σε κάποια σημεία. Επίσης πέρα από τη βιολογική του αξία παρουσιάζει και παλαιοντολογικό ενδιαφέρον μιας και τη δεκαετία του 1950 είχανε βρεθεί οστά και δόντια της σπηλαίας άρκτου (ursus spelaeus) κοντά στην είσοδο. Στα τοιχώματα του αγωγού υπάρχει όμορφος διάκοσμος με ποικιλία σπηλαιοθεμάτων. Παράλληλα μικρότεροι διάδρομοι υπάρχουν εκατέρωθεν της κύριας διαδρομής. Το σπήλαιο εξερευνήθηκε το 1987 από το ΣΠΕΛΕΟ και μετέπειτα από το Σπηλαιολογικό όμιλο Καρδίτσας. Δυστυχώς έχει υποστεί αρκετές καταστροφές, ενώ σε πολλά σημεία είναι βαμμένο με σπρέι..Δέκα μέτρα χαμηλότερα του σπηλαίου και στη διάνοιξη ενός δρόμου ακούγεται έντονα νερό που πιθανό να συνδέεται με το σιφόνι του σπηλαίου ψηλότερα.